دلم تنگ هوایت شد شلمچه            برای بچه ها یت شد شلمچه

شلمچه فصل آغاز رهایی             شروع لحظه های آشنایی

شلمچه قصه هایت خواندنی شد         تمام خاطراتت ماندنی شد

حقیقت ها شلمچه در تو رویید          تبرک شد ترا هر کس بویید

مرا آن روزها عشقی دگر بود        بجر دیدار تو حرفی مگر بود!

 شلمچه با تو ما بودیم هم آغوش     پس از تو ما هم گشتیم فراموش

ترا ای مونس هر روز یاران          روایت می کنم من با بهاران

تمام گریه ها شد با تو آغاز            مرا تو همدم شبهای پرواز

خوشا با یاد توتا زنده بودن            همه دنیای من از تو سرودن

پس از تو ما شدیم آواره دل            تمام لحظه هایم مانده در گل

ترا ای وادی آرامش و نور            ببوسم از هویزه تا لب هور.

تو بودی حجله دامادی ما            خرابت گشته ام !آبادی ما....    

شلمچه قصه آغاز وپایان              مرا کی میرسد این سربه سامان

یکی در کربلا خواب تو دیده           یکی نام تو را عقبی شنیده

بگو با من چه شد مهدی وهمت        کجاست آوینی فتح روایت؟

چه از چمران دهلاویه گویم         دوکوهه باکری ها را چه جویم

همه بودند شهیدان خدایی           دلم می گرید از درد جدایی

خداوندا تنم را فرصتی ده              دل وامانده ام را جراتی ده

من از دیدارشان هر لحظه مستم        گرفته قلب من لرزیده دستم

خداوندا دلم غمگین فرداست             همه ترس من از امیال دنیاست

شدم شرمنده ات با دست خالی      شلمچه  دارم از تو من سوالی؟

ببین من خسته ام از این همه رنگ       برهنه زنده بودنهای باننگ!

چرا گشته فراموش قصه جنگ ؟؟        بکوبیدند دیروزها را با نام فرهنگ

   ((م-ساحل))